Od skanu płaskiej blachy do gotowego szkicu i pliku DXF
Płaski element z blachy może wydawać się łatwy do odtworzenia. W praktyce jednak, ręczne przerysowanie części z nieregularnym konturem, licznymi otworami, fasolkami i podcięciami bywa bardzo czasochłonne. Trzeba nie tylko zmierzyć poszczególne cechy, ale również precyzyjnie określić ich wzajemne położenie.
Im większy i bardziej złożony detal, tym trudniej przeprowadzić ten proces za pomocą suwmiarki, miarki czy fotografii. Problem staje się jeszcze bardziej widoczny, gdy dokumentacja części nie istnieje, a jedynym punktem odniesienia jest rzeczywisty element.
Skanowanie 3D pozwala zarejestrować cały kontur podczas jednego pomiaru. Powstała siatka stanowi następnie podstawę do utworzenia parametrycznego szkicu, który można wykorzystać w SOLIDWORKS lub wyeksportować bezpośrednio do formatu DXF.
Właściwe ustawienie skanu
Przetwarzanie danych rozpoczyna się od wyznaczenia głównej płaszczyzny arkusza. Na jej podstawie można ustawić skan w odpowiedniej orientacji i sprawdzić, czy rzeczywisty detal nie jest lokalnie odkształcony.
Następnie tworzony jest układ współrzędnych. W przypadku płaskiej blachy najczęściej wystarczy wykorzystać jej główną powierzchnię oraz dwie linie wyznaczające kierunki osi. Najlepiej ustawić element na płaszczyźnie XY, ponieważ ułatwia to późniejszy eksport do DXF i dalszą pracę w systemach CAD/CAM.
Odtwarzanie konturu
Po ustawieniu skanu można rozpocząć tworzenie szkicu. Siatka pełni tutaj funkcję wzorca, na którym rozpoznawane są kolejne elementy geometrii.
W przypadku prostych fragmentów użytkownik wskazuje obszar krawędzi, a program dopasowuje do niego linię. Powstałe odcinki można następnie wydłużać, przycinać i łączyć, podobnie jak w standardowym środowisku CAD.
Przy bardziej nieregularnych kształtach pomocny jest automatyczny szkicownik. Program analizuje zaznaczony fragment konturu i proponuje jego odwzorowanie za pomocą linii, łuków oraz krzywych. Użytkownik może regulować poziom segmentacji i maksymalną odchyłkę, aby znaleźć kompromis między zgodnością ze skanem a prostotą szkicu. Nie chodzi bowiem o bezpośrednie skopiowanie każdej nierówności rzeczywistej części. Celem jest utworzenie uporządkowanej, edytowalnej geometrii, która zachowuje istotny kształt detalu.
Otwory i fasolki bez ręcznego wymiarowania każdej pozycji
Jedną z największych korzyści automatycznego szkicowania jest sprawniejsze odtwarzanie rozbudowanej otworówki. Samo zmierzenie średnicy otworu nie jest zwykle trudne. Znacznie więcej czasu zajmuje precyzyjne określenie jego położenia względem pozostałych cech.
Na podstawie siatki program może rozpoznawać otwory jako regularne okręgi, a podłużne wycięcia jako fasolki. Zamiast ręcznie budować każdy kształt z kilku osobnych elementów, użytkownik wskazuje odpowiedni obszar i otrzymuje automatycznie edytowalną geometrię szkicu.
Automatyczne rozpoznawanie nie zwalnia jednak z kontroli rezultatu. Rzeczywisty otwór może być zużyty, zdeformowany albo wykonany z niewielką odchyłką. Dlatego warto ocenić, czy geometria ma wiernie odpowiadać zeskanowanemu elementowi, czy powinna zostać nadpisana.
DXF czy dalsza praca w SOLIDWORKS?
Gotowy szkic można wykorzystać na dwa sposoby. Jeżeli potrzebny jest płaski kontur do wycięcia, geometrię można zapisać bezpośrednio w pliku DXF. W wielu przypadkach nie ma potrzeby tworzenia pełnego modelu 3D.
Jeżeli natomiast geometria ma być dalej modyfikowana, parametryzowana lub wykorzystana w złożeniu, możemy ją wymodelować w module Scan-to-CAD, lub przenieść bezpośrednio do SOLIDWORKS. Tam może posłużyć do utworzenia modelu części, nadania grubości materiału oraz przygotowania dokumentacji.
Od fizycznej części do edytowalnej geometrii
Skanowanie 3D pozwala szybko zarejestrować kompletny kształt płaskiej części, ale właściwa oszczędność czasu pojawia się podczas jego przetwarzania. Automatyczne rozpoznawanie linii, krzywych, otworów i fasolek ogranicza liczbę ręcznych pomiarów oraz przyspiesza utworzenie edytowalnego szkicu.
Rezultatem może być prosty kontur DXF gotowy do dalszego przygotowania produkcji albo bryła przekazana do SOLIDWORKS. W obu przypadkach należy pamiętać, że oprogramowanie pomaga odtworzyć geometrię, ale to konstruktor decyduje, które cechy powinny odpowiadać skanowi, a które wymagają ręcznego nadpisania.
Nie masz pewności, jak podejść do pomiaru konkretnej części?
Każdy element z blachy może wymagać nieco innej strategii skanowania. Skontaktuj się z naszym zespołem i sprawdź podczas prezentacji technicznej, jak przygotować detal oraz przekształcić dane pomiarowe w geometrię przydatną w środowisku CAD.
